Kmo’s aarzelen met hogere mobiliteitsvergoedingen

Stijgende energie- en vervoerskosten drukken steeds zwaarder op Belgische ondernemingen, maar vooral kmo’s reageren voorzichtig. Uit een enquête van SD Worx in juni 2026, met ongeveer 700 deelnemende werkgevers, blijkt dat de impact niet overal even groot is. Kleine en middelgrote bedrijven blijken veel terughoudender om hun vergoedingen of organisatie aan te passen dan grotere ondernemingen.

Kmo’s voelen de druk het sterkst

Bij kmo’s zegt 51 procent dat de sterke stijging van de energieprijzen hun werking al heeft beïnvloed. De druk is volgens de bevraging het duidelijkst in de logistiek, de bouw en de secundaire sector, en ook bedrijven met veel arbeiders voelen die stijging sterker. Hoewel de verwachting leeft dat brandstofkosten verder oplopen, zet slechts 13 procent van de kmo’s al stappen richting organisatorische wijzigingen om de kosten te beperken.

De bereidheid om werknemers extra te compenseren blijft beperkt. Slechts 3 procent van de kmo’s verhoogde de reiskostenvergoeding voor personeelsleden die met een eigen auto naar het werk komen. Nog eens 67 procent heeft geen plannen om dat op korte termijn te doen, wat erop wijst dat de hogere kosten voorlopig vooral bij de werkgever blijven liggen.

Financiële rem en onduidelijke regels

De belangrijkste verklaring voor die afwachtende houding is financieel. 41 procent van de ondervraagde kmo’s noemt budgettaire beperkingen als reden om geen hogere vergoeding toe te kennen. Daarnaast zegt 40 procent dat de regels rond mobiliteitsvergoedingen onvoldoende duidelijk zijn, wat de bereidheid om snel te handelen verder afremt.

Dat contrast met grotere ondernemingen is relevant voor de bredere arbeidsmarkt. Grote bedrijven beschikken doorgaans over meer ruimte om kosten op te vangen of mobiliteitsbeleid aan te passen, terwijl kleinere bedrijven sneller kijken naar onmiddellijke budgetimpact. Daardoor ontstaat een verschil in de manier waarop werknemers de gestegen vervoerskosten voelen, afhankelijk van de grootte van hun werkgever.

Voor veel kmo’s blijft de energiefactuur dus niet alleen een operationele kost, maar ook een rem op personeelsbeleid. Zolang de marge beperkt blijft en de regels als complex worden ervaren, lijkt een brede verhoging van de mobiliteitsvergoedingen in die groep weinig waarschijnlijk. De bevraging toont vooral aan dat de kostenstijging wel wordt erkend, maar nog niet heeft geleid tot een stevige beleidsomslag.